Het begon met een tafel, vijf mensen en het idee dat het anders moest. We zaten destijds bij een netwerkclub waar we eerst toestemming moesten vragen als we iets in het programma wilden veranderen, en op een gegeven moment bedacht een aantal van ons dat we dit net zo goed zelf konden doen. Geen bestuur, geen stichting en geen verdienmodel. Alleen ondernemers die elkaar écht verder wilden helpen. Dat was begin 2011. Vandaag, vijftien jaar later, rijd ik nog steeds elke donderdagochtend vanuit Den Haag naar Woerden om met diezelfde club te ontbijten. Als enige overgebleven oprichter zou ik me wel eens af kunnen vragen waarom ik dat al die jaren ben blijven doen. Waarom? Omdat het werkt, en omdat het me iets heeft geleerd dat ik niet meer kwijt wil.
Geven loont
Het credo waar we mee zijn begonnen is voor mij nog steeds het belangrijkste wat O2GH me heeft gegeven. Geven loont. Ik heb in die jaren talloze keren gezien hoe dat in de praktijk uitpakt. Iemand introduceert je bij een opdrachtgever zonder verkooppraatje, zonder verplichting, gewoon met de zin “die moet je eens ontmoeten”. Dat noemen we onderling de rode loper, en als je hem een paar keer voor jezelf uitgelegd hebt gekregen, ga je hem vanzelf ook anders voor een ander uitleggen. Op een gegeven moment verandert er dan iets fundamenteels in hoe je naar zaken kijkt. Je bent minder bezig met halen en meer met geven, niet uit liefdadigheid maar omdat je gemerkt hebt dat het uiteindelijk altijd ergens terugkomt.
Elkaar écht kennen
Wat wij vanaf de eerste dag anders deden, was dat we probeerden elkaar en elkaars bedrijf écht te leren kennen. Niet via een elevator pitch in een minuut, maar door wekelijks aan tafel te zitten en te luisteren naar wat iemand bezighoudt, wat er goed gaat en waar hij of zij tegenaan loopt. Dat is een investering die zich pas veel later terugbetaalt. Soms na maanden, soms na jaren, op het moment dat iemand de juiste vraag stelt en je denkt: ik weet precies wie hij hiervoor moet hebben. En dat weet je alleen omdat je echt hebt geluisterd, niet omdat je netjes een visitekaartje hebt opgeslagen. In mijn werk bij Nomax Project zie ik dezelfde dynamiek terug. Een goede werkomgeving inrichten begint niet bij een productcatalogus, maar bij een gesprek over hoe een team eigenlijk werkt en wat ze nodig hebben om hun werk goed te doen. Pas als je dat snapt, zet je iets neer dat ook over vijf jaar nog klopt.
Doen wat je zegt
Ondernemen is wat mij betreft niet ingewikkeld, ook al lijkt dat soms wel zo. Je doet wat je zegt, je laat je zien als het regent en je zorgt dat de boel draait, zonder veel gedoe eromheen. Voor mij is dat geen marketingclaim, het is hoe ik thuis ben opgevoed en hoe ik me ook prettig voel als ondernemer. Zo is O2GH eigenlijk ook begonnen. Vijf mensen die geen zin hadden om eindeloos te vergaderen of statuten op te stellen, maar gewoon aan de slag wilden. We hebben in een paar avonden wat spelregels op papier gezet, een tafel gereserveerd, en zijn begonnen. De rest is in de loop van de jaren vanzelf gegroeid. Datzelfde nuchtere principe zit in hoe ik Nomax Project run. Niet eindeloos praten over wat er allemaal mogelijk is, maar doen wat er moet om iets goeds op te leveren en pas weglopen als het ook écht klaar is.
Wat blijft
Vijftien jaar later zit ik dus nog steeds aan diezelfde tafel, alleen sta ik er nu pas wat verder vanaf en zie ik beter wat er is gegroeid. Sommige gezichten zijn nieuw, andere zitten er bijna net zo lang als k. We hebben in die jaren ontbeten in een weiland, op het kerkplein en achter een laptop tijdens corona, en we hebben dingen gedaan waar ik écht trots op ben, zoals meedoen aan NL Doet, acties voor de voedselbank, rolstoelen geduwd bij de opening van zorgcentrum Weddesteijn en ambassadeur zijn voor het Logeerhuis Bredius. Wat ik heb geleerd in die vijftien jaar laat zich eigenlijk in drie zinnen vatten. Blijf opdagen, ook als je het even druk hebt. Geef voordat je iets terugvraagt, want anders snapt niemand wat je bedoelt. En investeer in mensen, niet in netwerken, want netwerken bestaan niet, mensen wel. De rest komt vanzelf.
